HELENA's profileVampires will never hurt...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
Vampires will never hurt you...we'll carry on. June 10 พี่ระเบียบ กับ คนไม่มีระเบียบกูลงชื่อเป็นพี่ระเบียบของคณะ
นึกว่าแค่ว้ากน้องแล้วก็จบ
ไม่เคยคิด ไม่เคยฝันเลยว่ามันจะซ้อมหนักและโหดขนาดนี้
วันแรกของการซ้อมพี่ให้บูมแล้วบูมอีก
บูมจนรู้สึกปวดที่ไตทั้งสองข้าง
วันที่สองว้ากเกอร์ลง
ไม่ว่าจะทำอะไรผิดหรือของหลีดแล้วไม่ออก
ต้องโดนทำโทษด้วยการลุก-นั่ง
วันที่สาม สี่และห้า เหมือนร่างกายปรับตัวเริ่มชินกับการบูมและลุก นั่ง
จนมาถึงเมื่อวันก่อนซ้อมใหญ่ ต้องใส่ส้นสูงลงสนาม
สนามที่พื้นไม่ได้แข็งเหมือนดินทั่วไป
จากการสันนิษฐานพบว่าพื้นที่ตรงนี้อาจเคยเป็นทะเลมาก่อน
จนมาถึงยุคมีโสโซอิคน้ำได้ค่อยๆแห้งคอดไป
เหลือแต่ทรายและทรายไว้ให้รุ่นลูกรุ่นหลานอย่างกู
ก้าวเท้าแต่ละทีอย่างกับมีทรายดูด
แล้วยิ่งว้ากเกอร์บอกเร็วๆ
จะไม่ให้กูวิ่งได้ยังไง
ไหนจะต้องมาลุกนั่งทั้งๆที่ใส่ส้นสูง
หรือบูมที่ต้องแหงนหน้าให้เห็นท้องฟ้าและก้มให้ต่ำเกือบติดเข่า
ทุกอย่างมันไม่ง่ายเหมือนที่คิดไว้เลย
จากกูคนที่เคยเดินหลังงอ นั่งตัวตรงไม่เป็น
มาวันนี้กูต้องเดินเชิดหน้า นั่งหลังตรง
ต้องคอยควบคุมกริยามารยาทของตัวเอง
เพื่อที่จะเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับน้อง
กูชอบประโยคของว้ากเกอร์ที่พูดกับพี่ระเบียบที่ว่า
"ในเมื่อคุณยังเป็นแบบอย่างที่ดีไม่ได้ แล้วคุณจะมีสิทธิ์ไปว่าน้องได้อย่างไร"
"ในเมื่อคุณยังไม่รู้(AGGIE SOTUS)คุณจะไปสั่งให้น้องรู้ได้ยังไง"
"ก่อนที่คุณจะไปสั่งใคร ตัวคุณทำดีแล้วรึยัง"
เพราะฉะนั้นทุกเรื่องที่น้องต้องรู้
พี่ระเบียบทุกคนจะต้องรู้ก่อน
กูต้องกลับมาระลึกชาตินั่งท่องAGGIE SOTUS สามบูรพาจารย์ สิ่งที่ควรรู้
และตราประจำมหาวิทยาลัย
ถึงจะเหนื่อยและได้เหงื่อแค่ไหน
แต่กูก็ภูมิใจที่ตัวเองอดทนได้มากกว่าที่คิดไว้
และจะภูมิใจที่สุดถ้าน้องของเราเป็นคนดี
เมื่อวานไปเป็นพี่เลี้ยงกลุ่มงานปฐมนิเทศของคณะที่โรบินสัน
นอนตีสอง ตื่นตีสาม
แถมเมื่อคืนก่อนก็เพิ่งฝึกหนักมาจากพี่ระเบียบ
แรงจะเดินเข้าส้วมยังไม่มี
แต่เพื่อน้องและของกิน กูสู้ตาย
ที่ประทับใจที่สุดของงานคงเป็นตอนที่พี่จากสโมขึ้นมาบนเวที
แล้วพูดว่ามีน้องสามคนที่แสดงกริยาไม่ดีต่อพี่เลี้ยง
ให้ทั้งสามคนขึ้นมาบนเวทีเพื่อสารภาพผิดและขอโทษพี่
น้องผู้หญิงสองคนโดนเรียกขึ้นไป เหลืออีกคนเป็นน้องเจอร์กูเอง
พวกพี่ก็ไหลตามน้ำ
"น้องคนไหนชื่อ....ออกมาเร็ว"
"กล้าทำผิดก็ต้องกล้ายอมรับผิดสิ"
"ทำไมต้องให้เรียกหลายรอบ สปิริตไม่มีรึไง"
และต่างๆนานา ไม่ว่าพี่จะพูดยังไงน้องคนนี้ก็ไม่ยอมออกไป
จนพี่สโมลงโทษพี่เลี้ยงทั้งหมดโดยการกอดคอลุกนั่งทั้งฮอลล์
น้องก็ยังไม่ออกมา
พี่สโมเลยบอกว่า
"เราไม่อยากให้น้องเราเจ็บตัว"
จู่ๆไฟในฮอลล์ก็ดับลงพร้อมกับแสงเทียนที่ปรากฏขึ้นพร้อมเค้กวันเกิด
วันนี้เป็นวันเกิดของน้องทั้งสามคน
พี่เลยจัดเซอร์ไพส์ให้ เรียกน้ำตาจากน้องสองคนไปเต็มๆ
น้องผู้ชายยอมออกไป
เพราะน้องเค้าบอกว่านึกว่าไม่ใช่ตัวเองเพราะมีชื่อซ้ำกัน
จบงานมีน้องมาบอกว่าตอนที่พวกพี่กอดคอลุกนั่งกัน
พวกหนูร้องไห้เลย สงสารพี่
หนูเอ๊ย........
พี่ก็สงสารตัวเอง
เหมือนซ้ำแผลเก่ายังไงก็ไม่รู้
May 31 an immortalstop looking for new tools
but dig down deep inside yourself....
แด่ความจีรังที่ไม่ยั่งยืน
.
.
.
.
.
.
แด่ความโกหกหลอกลวง จอมปลอม
.
.
.
.
.
แด่ความรักที่ไม่เป็นนิรันดร์
.
.
.
.
.
.
.
แด่ความอิจฉา ริษยา
.
.
.
.
.
.
.
แด่กิเลสของมวลมนุษยชาติ
.
.
.
.
.
.
.
แด่ความอยากที่ไม่มีที่สิ่นสุด
.
.
.
.
.
immortal
.
.
.
.
.
.
Would you have an immortal life???
.
.
.
.
Yes or No
.
.
.
.
.
.
สิ่งที่เลือก คือ ตัวกำหนดการกระทำ
อยากเป็นแบบไหน ก็เลือกที่จะเป็นเเบบนั้นเถิด
May 30 จะมีสักกี่ครุย ที่ลุยโคลนยินดีต้อนรับ...KU67
ไอดินกลิ่นนนทรี...
และ...จะมีสักกี่คนที่ลุยโคลน
เป็นคำโปรยสุดคลาสสิคจากงานรับน้องที่ผ่านมา
ท่ามกลางแดดร้อน(ชิบหาย)
มีพี่เสื้อดำหลายคนยืนเหงื่อแตกอยู่
แต่ถ้าสังเกตดีๆสีหน้าจะมีความสุขมาก
โดยเฉพาะเมื่อมีน้องหล่อๆหลงเข้ามาในซุ้ม
5555555
เผลอปล่อยใจและน้ำลายไปกับน้องหลายคน
ทำไงได้ ก็ไอ้(ผู้ชาย)ที่มีอยู่ในเมเจอร์มันไม่ดีพอสำหรับอัจฉริยะข้ามคืน
-*-
พวกมึงต้องมาดูหน้าน้องๆเองแต่ละคนแรงใช่ย่อย
เหมือนพี่มันเลย เชื้อไม่ทิ้งแถว
-------
เกรดแคลกูออกแล้ว
มีความสุขสุดๆ
ขอบคุณที่ไม่ติดเอฟ
5555555
คุณรู้อะไรมั้ย........
คนที่จะทำงานอะไรสักอย่างนึงมันไม่ได้วัดที่ปริมาณ
หรือตัดสินว่าใครทำมากทำน้อย
เพียงแค่เค้ามีจุดประสงค์ที่อยากช่วย
นั่นก็ถือว่าเค้าได้ช่วยงานไปแล้วครึ่งนึง
คุณว่าจริงมั้ย??
แล้วคุณรู้อะไรมั้ย???
ตะปูที่ถูกตอกลงไปในใจ
มันอาจจะดึงออกได้
แต่มันก็ยังทิ้งรอยแผลเป็น
ให้เราหวนระลึกถึงความเจ็บปวดที่เราเคยได้รับ
และเตือนให้ไม่เข้าใกล้ความเจ็บปวดแบบนั้นอีก
มีบุญคุณต้องตอบแทน มีแค้นต้องชำระ
May 13 !!!!!!!!ยินดีด้วยสำหรับเพื่อนๆที่ได้เข้ามหาลัยอย่างใจฝัน
คนแรกเลย ปุ๋ย.......
กูไม่มีอะไรจะบอกนอกจาก
"เดินหน้า"ลูกเดียว
เพื่อนๆเป็นback up ให้มึงเสมอ*-*
มึงรู้ใช่มั้ยว่าความฝันกับคำว่าเพื่อนมันอยู่กันคนละเส้นทาง
แต่กูก็เชื่อว่าวันนึงทางมันต้องมาบรรจบกันตรงสี่แยก.....แห่งมิตรภาพ
วันนั้นเราคงได้ทำงานร่วมกัน...
อิปาล์ม คราวนี้ คือ ตัวมึงแล้วนะ
เสียเวลาค้นหาตัวตน ดีกว่าเสียคนเพราะติดยา(ไม่เกี่ยวอะไรกันเลย-*-)
กูอยากบอกแค่นี้แหละ
อิฟลุก.......
มึงมาเป็นรุ่นน้องกูที่นี่อย่าลืมไหว้พี่อย่างกูด้วยล่ะ
ที่นี่เค้าอยู่กันเป็นรุ่น..
555555
คิดไงวะ มาเรียนวิดวะที่นี่-*-
เปิ้ล....
มาเป็นรุ่นน้องที่นี่เหมือนกัน
กูละ....เชื่อเลย
พวกมึงคิดอะไรอยู่วะ
??????
จบเรื่องน่ายินดีไป
มาต่อที่เรื่องน่ายินดียิ่งกว่า
555555
กูสอบแคลแล้วเว๊ย
กูจะผ่านแคลแล้วเว๊ย
กูดีใจจริงๆเว๊ย
กูรักอาจารย์ปรียาวัลย์จริงๆเลย
สองวันที่ผ่านมากูนอนเฉลี่ยวันละ 2 ชั่วโมง
นอนตีสาม ตื่นตีห้า มาอ่านหนังสือ
แต่ตอนนี้เริ่มไม่ไหวแระ
หัวจะทิ่มพื้น....จิ้มขี้ในส้วม
เวรกรรมจริงๆๆๆ
สอบเสร็จแล้ว อยากทำอะไรก็ทำ
อยากเป็นอะไรก็เป็น
อยากบ้ายังไงก็ได้
กูล่ะ มีความสุขจริงๆ
.....................................
|
||||
|
|
